Supervisor in de hoek

Supervisor in de hoek….

Ik zat fout….en het was in een supervisiezitting jaren geleden.

Het had te maken met hoe ik eraan toe was: niet best. Hoofdpijn, een te grote to do lijst en een hond die aan de andere kant van de deur piepend mij herinnerde aan de uitlaattijd.

Ik zag het direct: de supervisant kwam somber binnen. Een zucht van mijn kant en de daarbij horende gedachte: dit wordt weer een moeilijke zitting.

‘Vertel maar…’, begon ik dapper. ’t Gaat vast niet goed met je’. ‘Hoezo?’. Mijn supervisant was duidelijk geïrriteerd.

Dit beloofde wat zo aan het begin van het uur…had ik het dan verkeerd gezien?

Aarzelend antwoordde ik: ‘ik meende te zien dat er een heleboel aan de hand is’. ‘Hoe zie je dat dan?’ De irritatie liep op in de stoel tegenover mij.

‘Eh….nou…..je gezicht…’. Nog voor ik verder wat kon zeggen kwam er een verbale storm over mij heen: ‘mijn gezicht staat gewoon als anders….kijk eens naar je eigen gezicht….volgens mij zit jij niet goed in je vel’.  Baf…..dat was een onverwachte linkse directe.

Het huilen stond me nader dan het lachen.

‘Ja dat klopt….ik heb een rotdag….het spijt me…..en ik ben bang dat ik het op jou projecteer.’

Hierna ging ik koffie maken…..

De bovenstaande scene is niet echt gebeurd…..maar….wat mij regelmatig puzzelt is: hoe ‘eerlijk’ kan je over jezelf zijn als supervisor? Hoeveel disclosure is in een dergelijke situatie mogelijk? Of kun je het maken de supervisiezitting te cancelen?

Het zet me aan het denken als ik een supervisie inga en zelf niet goed in mijn vel zit…..

Regelmatig geef ik workshops over het thema: Hoe creeër ik als supervisor een veilig leerklimaat in supervisie.

Steeds weer ga ik ervan uit dat het supervisieproces bij mij, de supervisor, begint.

Maar het kan verkeren dat ik het ook niet weet….wel voel…dit is niet goed…hier ga ik de mist in. Ik sta dan voor mijn gevoel ‘in de hoek’.

Hoe ik er weer uit kom is verschillend…soms is een opmerking

genoeg, een andere keer brengen aspirines uitkomst.

Met andere woorden: het is steeds afhankelijk van de contekst, de supervisant tegenover mij en mijn reflectievermogen in het hier-en-nu.

Maar perfect professioneel zal het in een dergelijke situatie nooit zijn. En is dat erg?