Een nieuwe supervisant?

‘Kun je me vertellen wie er tegenover me zit?’

Mijn mogelijk nieuwe supervisant zucht:

‘Ik ben net herstellende van een infectie in mijn buik en daarvoor had ik een burnout en dat kwam omdat ik veel te veel hooi op mijn vork genomen. Maar goed, ik zit hier nu en ik wil graag vooruitkijken. Daarom had ik bedacht de opleiding tot supervisor te gaan doen’.

De vrouw zucht opnieuw en veegt met een papieren zakdoekje de transpiratie van haar hoofd. Zij kijkt me verwachtingsvol aan.

‘Wat wil je nog meer weten?’

Ik zwijg en denk koortsachtig na…. deze mevrouw wil 10x voorsupervisie voor zij zich aanmeldt bij een supervisieopleiding. Maar….. ik voel onrust… en de vragen aan haar zijn bijna op mijn voorhoofd te lezen…

De belangrijkste is: Kan deze mevrouw op dit moment een leertraject starten?

Want daar gaat het over in supervisie…. leren …. van je vak, in je vak, door je vak, met je vak… over je vak…

In het tijdschrift voor begeleidingskunde komt toenemend aandacht voor wetenschappelijk onderzoek in supervisie en coaching. Dat is nuttig en zinvol. Maar… Kunnen we van al die artikelen die verschijnen, ook antwoorden verwachten op praktische situaties die zich voordoen in ons vak? En hoe houden we de balans tussen alles wat wetenschappelijk onderzocht en beschreven wordt, en de praktijk van alledag? Want uitkomsten van onderzoek zijn soms net zo verrassend als een nieuwe supervisant.

Ik vermoed dat we als supervisoren allemaal anders en ook hetzelfde reageren op de boven beschreven situatie. Het ‘anders’ zit ‘m in de verschillen in onze persoonlijkheid als supervisor. ‘Hetzelfde’ is de fundering van opleiding, methodiek en theorie van supervisiekunde die we delen. Diversiteit in onze persoonlijke aanpak in supervisie doet ons onderscheidend zijn maar tegelijk verbindt de ‘fundering’ ons als collega’s.

Mijn reactie op bovenstaande supervisant?Ik sprak mijn zorg uit over haar mogelijkheden om te leren op dit moment.

Hóe ik dat deed?Vanuit mijn betrokken aanwezigheid en transparantie als supervisor en mens…

En mijn supervisant? Die zat drie maanden later weer tegenover me… zonder zuchten en zonder zakdoekje.

Gerian Dijkhuizen, juni 2015